Er was een vrouw die heel mooi was, met haren als gesponnen goud en ogen als de zee op een zomerdag. Ze woonde in een klein dorpje aan de rand van een groot woud, waar de bomen zo hoog waren dat ze de hemel leken te strelen. Haar naam was Sophia, en ze was de dochter van de dorpssmid.
Sophia's leven was een rustig bestaan, gevuld met het helpen van haar vader in de smidse en het bespelen van de luit in de avonduren. Maar Sophia had een geheim: ze kon toveren. Als kind had ze het toevallig ontdekt toen ze een bloem deed bloeien door alleen maar er naar te kijken. Sindsdien had ze haar krachten verborgen gehouden, uit angst voor de verkeerde reacties van de dorpsbewoners.
Op een avond, toen de maan vol was en de sterren helder schenen, kwam er een vreemdeling in het dorp aan. Hij was lang en donker, met ogen die zo donker waren als de nacht. Hij droeg een zwarte mantel en een hoed, en zijn stem was zo zacht als de wind.
"Goedenavond, schoonheid," zei hij tegen Sophia toen hij haar tegenkwam op straat. "Ik zoek een plek om te overnachten. Kun je me helpen?"
Sophia was onmiddellijk getroffen door zijn woorden en zijn blik. Ze nodigde hem uit bij haar vader thuis, en terwijl ze hem volgden, vertelde ze hem over het dorp en haar vader. Maar toen ze thuiskwamen, merkte Sophia dat haar vader ontbrak. Er was een briefje voor haar achtergelaten, met de woorden: "Ik moest plotseling vertrekken. Vertrouw niemand."
Sophia was in paniek. Ze keek naar de vreemdeling, die nog steeds glimlachte. "Wie bent u?" vroeg ze hem.
"Ik ben Lucien," zei hij. "En ik denk dat ik weet waarom je vader plotseling is vertrokken."
Base44
Mini tools
